Als je in Nederland tandheelkundige hulp nodig hebt,
kun je altijd wel ergens terecht. Ook als je voor Nederlandse
begrippen arm bent.
In Peru zijn wel tandartsen maar een groot gedeelte van de bevolking kan met kiespijn nergens terecht, zeker niet de straatarmen en dat betreft het overgrote deel van de bevolking...............
Toen wij (Albert en Hanke Visser) in 2002 voor het eerst op vakantie gingen naar Peru beseften we pas goed, hoe waar dit is.
Nog maar net in Peru ontmoetten we een Nederlandse vrijwilligster, die een project leidde voor straatkinderen. Zij vroeg aan ons of wij deze kinderen, die nog nooit een tandarts gezien hadden, wilden behandelen.
Dit hebben wij in een ziekenhuis kunnen doen. Wij genoten van de warme sfeer en de dankbare gezichtjes.
Hierna kwamen wij in aanraking met andere vrijwilligers die medische en tandheelkundige hulp gaven in afgelegen dorpen. Met hen hebben wij een dorp bezocht hoog in de bergen, waar heel veel mensen, jong en oud, ons op stonden te wachten. Het was een hele bijzondere belevenis. De artsen onderzochten de mensen en deelden medicijnen uit. En wij gaven onder zeer primitieve omstandigheden tandheelkundige noodhulp,wat neerkwam op extracties! En dit alles in de open lucht ! Na afloop werd ons door het dorpshoofd een maaltijd aangeboden. De vrouwen hadden deze bereid op een houtvuurtje in een lemen hut. Een kruiwagen met een kleed erover deed dienst als tafel.
En
zo zaten we op planken rond de kruiwagen tussen de kippen en honden een
echte Peruaanse maaltijd naar binnen te werken.
Wat ons heel erg trof was de warmte waarmee de mensen ons bedankten. En dat terwijl we op een voor ons eenvoudige manier de mensen hebben kunnen helpen.